Sto e endometrium

Endometrial scratching ( z ang.) to badany uraz endometrium, czyli celowe uszkodzenie błony śluzowej macicy kobiety, w sensu zwiększenia jej receptywności (ułatwieniu zagnieżdżeniu się w niej zarodka).
Stretching można stworzyć w oryginalny rodzaj. Zazwyczaj korzysta się do tego projekcie sterylnej i niepowtarzalnej sondy (pipelli). Sposób ten wytwarzany jest pod ciągłą kontrolą USG. Jego inwazyjność i odczuwalność dla pacjentki jest całkiem niska. Rzadziej procedurę buduje się histeroskopowo (tylko pod kontrolą lekarza).
Zabieg endometrial scratching ma kilka podstawowych zalet. Wg badań podnosi on dwa razy odsetek ciąż zakończonych powodzeniem u pacjentek, które tracą na nawracające niepowodzenia implantacji. Zagnieżdżenie się startu w macicy kobiety jest bowiem kluczowym elementem i robi do dalszego prawidłowego rozwoju ciąży. Stanowi zatem także zwieńczenie programu zapłodnienia pozaustrojowego – in vitro. Sukces implantacji zależy aczkolwiek nie właśnie od wartości zarodka, który zależy transferowi, lecz oraz od jednych właściwości błony śluzowej macicy.
Czym jest endometrium? To nic nowego jak błona śluzowa macicy. Stanowi ona bardzo podatna na hormony steroidowe, a w szczególności na gestageny oraz estrogeny. Ulega znacznym nowościom w nowych momentach kobiecego cyklu miesiączkowego. U dziewczynek dostających się przed okresem dojrzewania ma grubość maksymalnie do 0,5 mm. Kobiety regularnie miesiączkujące mają błonę o grubości 7-9 mm w terminie jajeczkowania, a w różnej części cyklu nawet 15 mm.
Kobiety, które przeszły już menopauzę i dają hormonalną terapię zastępczą posiadają endometrium o grubości maksymalnie 8 mm. Panie nie stosujące HTZ mają błonę jeszcze cieńszą (do 5 mm). Po czasie pokwitania endometrium grubsze niż 12 mm może świadczyć choćby o otwierającej się chorobie nowotworowej.
Błona śluzowa zbudowana jest z dwóch warstw: podstawowej oraz czynnościowej. Warstwa czynnościowa ulega złuszczeniu się w końcówce fazy lutealnej cyklu miesiączkowego. Warstwa podstawowa to “dokument zapasowy”, z jakiego na starcie kolejnego etapu poprawia się warstwa czynnościowa.